Οι εντατικές συνομιλίες, οι οποίες αποτελούν στην ουσία έμμεσο πιεστικό χρονοδιάγραμμα, για λύση εντός του 2016, «χρωματίστηκαν» τις τελευταίες μέρες έντονα από ντόπιους αλλά και ξένους αξιωματούχους, με τις προβλέψεις ότι, η λύση θα φέρει επενδύσεις και οικονομικό μέλλον λαμπρό, επ' ωφελεία όλων των νόμιμων και νομιμοποιούμενων διά της λύσης εποίκων πολιτών του νέου κρατικού μορφώματος.
Τούτη όμως η θεώρηση προβλήθηκε χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη στις περί τούτου προβλέψεις ότι, η όποια ανάπτυξη θα εξαρτηθεί από τη νομική μορφή της λύσης και κύρια της δυνατότητας να επιβιώσει η λύση. Όμως τα δεδομένα και η για 42 έτη αμετακίνητη στάση της Τουρκίας, μη εξαιρουμένης και της όλης κατάστασης στην περιοχή της Συρίας, όπου διεκδικεί μεθοδικά ρόλο και δήθεν δικαιώματα η Τουρκία, καταδείχνουν τις πραγματικές της βλέψεις, τις οποίες άλλωστε δεν απέκρυψε ποτέ. Γι' αυτό και οι αναφορές του κ. Ερντογάν, όχι τυχαία, στα «λάθη» δήθεν της Συνθήκης της Λωζάνης. Αντικειμενική θεώρηση και μελέτη όλων αυτών των δεδομένων, δεν προδικάζει λύση βιώσιμη ή λειτουργική. Δυστυχώς η ανάγκη να είναι δικαία η λύση, ως όφειλε να είναι η διεκδίκησή μας, δεν προβάλλεται πλέον, ούτε έστω ως ευχή ή ελπίδα.
Ο απλός πολίτης διερωτάται εύλογα γιατί να υποχωρήσει η Τουρκία στο θέμα της λύσης του Κυπριακού, χωρίς να εξασφαλίσει ότι η ίδια θεωρεί, για την ώρα, ικανοποιητικό κατά τις δικές της επιθυμίες σε βάρος της Κύπρου. Ιδιαίτερα όταν ήδη πέτυχε αδιατάρακτα να «ενώσει» διά του αγωγού νερού, έναντι μεγάλης δαπάνης, το κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη δική της επικράτεια, επέβαλε τη δική της ώρα στο υπό κατοχή τμήμα της Ε.Ε. και ήδη προγραμμάτισε να το εφοδιάσει και με ηλεκτρισμό, ενώ συνεχίζει να το τροφοδοτεί για χρόνια με μεγάλη οικονομική ενίσχυση.
Το ότι ο Νταβούτογλου υπέδειξε ότι, ακόμη και να μην υπήρχε Τούρκος στην Κύπρο θα έπρεπε να εμφάνιζε η πολιτική της Άγκυρας ότι υπήρχε έστω και ένας, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί ποία θα είναι η μεθόδευση της Άγκυρας όταν με τη λύση θα έχει χιλιάδες Τούρκους πολίτες, εποίκους, οι οποίοι θα καταστούν «πολίτες» του νέου Κράτους. «Πολίτες» που θα θέλουν τη συνεχή ανάμειξη και επικυριαρχία της Τουρκίας σ' ολόκληρη την Κύπρο, αν όχι και την πλήρη προσάρτηση της Κύπρου στην Τουρκία. Εμείς όμως συνεχίζουμε να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η υπό εκκόλαψη λύση θα είναι βιώσιμη, γιατί η Τουρκία θα υποταχθεί στα συμφωνηθέντα ή στο δίκαιο.
Οι διαχρονικές αυτές ψευδαισθήσεις για το ότι είναι η ώρα των έργων που θα καταδείξουν εάν πραγματικά η Τουρκία θα «συμβάλει» σε λύση, τουλάχιστον βιώσιμη και λειτουργική, οδήγησαν τα πράγματα σε βαθμό υποχωρήσεων, για 42 συνεχή έτη, σε τέτοιο σημείο ώστε εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε την τύχη της Ίμβρου και Τενέδου, όπως και των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Υπήρχαν τότε και βέβαια συνεχίζουν να υπάρχουν, συγκεκριμένες υποχρεώσεις της Τουρκίας από διεθνή συμφωνία υπέρ των Ελλήνων κατοίκων, πλην όμως, μεθοδευμένα δεν τηρήθηκαν γιατί αυτή είναι η διαχρονική τακτική της Τουρκίας. Οι ρητορικές εξάρσεις του κ. Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάνης δεν γίνονται ούτε τυχαία, ούτε απλώς για να συγχύσουν την αδιάφορη ή ανιστόρητη εν πολλοίς διεθνή κοινωνία. Εμπεριέχουν τη συγκαλυμμένη επιδίωξη να επιτύχει η Τουρκία νέες πολιτικές και εδαφικές γεωστρατηγικές κατακτήσεις και συνοριακές αναδιαμορφώσεις. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν έστω τώρα, τη συστηματική προσπάθεια αποτροπής των όποιων νέων τουρκικών μεθοδεύσεων σε βάρος της Κύπρου. Η διακηρυχθείσα ή προβλεφθείσα ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι ούτε ελκυστική αλλά ούτε δυνατή εάν η λύση δεν θα είναι βιώσιμη. Οι επενδύσεις και τα μεγάλα έργα ανάπτυξης προωθούνται από το μεγάλο κεφάλαιο, εκεί όπου υπάρχει πολιτική και συνταγματική τάξη και βεβαιότητα. Τα όσα απαιτεί το σύνοικο στοιχείο στα πλαίσια της λύσης εάν πραγματωθούν, δεν θα διασφαλίσουν το απαιτούμενο ενδιαφέρον για επενδύσεις και μελλοντική ευημερία και θα αποδειχθεί παγίδα γιατί θα μας μείνει μια λύση καταστροφική.
Ας αντιληφθούμε ότι, συμμετέχουμε απλώς στην επιδίωξη κάποιων «φίλων» που οι ίδιοι σχεδίασαν το πραξικόπημα, την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό, την οικονομική κρίση Ελλάδας και Κύπρου για να διαμορφώσουν και να επιτύχουν τον «τετραγωνισμό του κύκλου», με πρόσθετο τώρα στοιχείο ότι, θα έχουμε δήθεν μια μελλοντική, πλην αβέβαιη, οικονομική ανάπτυξη! Απλώς επιζητούν προς ολοκλήρωση της αδικίας, τη δική μας υπογραφή προς νομιμοποίηση μιας επισφαλούς και μη λειτουργικής λύσης, όπου η όποια κρίση θα αποτελεί αφορμή για την Τουρκία για να επιτύχει πλήρη επικυριαρχία.
*O Ανδρέας Σ. Αγγελίδης είναι δικηγόρος.
Πηγή: http://ift.tt/2f3yaSC
Στο:Γνώμες Tagged: Γνώμες
from TA NEA online http://ift.tt/2faO2Az
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου