Μικρός, θυμάμαι στο γυμνάσιο και στο λύκειο τις πολλαπλές διαδηλώσεις στις οποίες λαμβάναμε μέρος στη Λευκωσία. Τότε που τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια βρισκόντουσαν σε μια θλιβερή αντιπαράθεση. Εκεί, όπου απ’ τη μια μεριά ορθώνονταν οι Μακαριακοί κι απ’ την άλλη οι Γριβικοί! Τα δυο στρατόπεδα! Τα χρόνια της διχόνοιας, τα χρόνια της απόγνωσης και της απελπισίας. Ομολογώ ότι μια φορά, κατά λάθος βρέθηκα στο αντίθετο “στρατόπεδο” κι όταν ξαφνικά άκουσα τους μαθητές να φωνάζουν συνθήματα τα οποία δεν είχα αρθρώσει ξανά, ένιωσα έναν κρύο ιδρώτα να με λούζει, από τον φόβο μήπως και με πετροβολήσουν στη γωνία καθώς έτρεχα να φύγω...
Και η ζωή κύλησε καθώς το νησί ανεμόδερνε δεξιά-αριστερά σαν έρημο, απροστάτευτο καράβι. Ήμασταν οι μεν και οι δε. «Εμείς» και οι «άλλοι». Μισό εκατομμύριο άνθρωποι όλοι κι όλοι, μοιρασμένοι και κομματιασμένοι. Λίγα χρόνια πριν από την εισβολή, βρεθήκαμε μέσα σε μια απίστευτη σύγχυση και ανοργανωσιά, πράγμα το οποίο διευκόλυνε την προέλαση της Τουρκίας στο νησί.
Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Πηγή: SigmaLive Αναλύσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου