Του Γιώργου Περδίκη
«Κάποιοι συγχίζουν τον Μουσολίνι με τον Παλληκαρίδη», μας είπε από το βήμα της Βουλής ο Πρόεδρος του ΕΛΑΜ κ. Χρίστου.
Κάποτε έλεγαν ότι η πατριδοκαπηλία είναι το καταφύγιο του κάθε κατεργάρη. Σήμερα μπορεί να πει κανείς ότι ο εθνικισμός είναι το καταφύγιο του κάθε πικραμένου. Το έθνος είναι ίσως η πιο ασφαλής αγκαλιά για το φοβισμένο άτομο, τον άνθρωπο που δεν αντέχει την περιπέτεια της προόδου και την ομορφιά της ποικιλότητας. Πίσω από τα τείχη του εθνικισμού μπορεί ο καθένας μας να κρύψει τα αισθήματα ξενοφοβίας, ομοφοβίας και κοινωνικής απαξίωσης.
Πολιτικοκοινωνικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα εθνικιστικά κόμματα αντλούν πολιτική στήριξη από λαϊκά στρώματα, ανέργους και νέους ψηφοφόρους. Αυτό είναι που δυστυχώς επιβεβαιώνεται και από τα κοινωνικά στρώματα που ενισχύουν ακροδεξιά κόμματα και κινήματα σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία. Οι ίδιες έρευνες υποστηρίζουν ότι οι τακτικές πολιτικής απομόνωσης που εφαρμόζουν συνήθως οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις, τροφοδοτούν και ενδυναμώνουν τις ακραίες πολιτικές εκφράσεις. Η αδιαφορία ή –από την άλλη- η απαξίωση φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Ένα πραγματικό σχέδιο αντιμετώπισης των ακραίων εθνικιστικών τάσεων μέσα στην κοινωνία, πρέπει να δίνει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών και ιδιαιτέρως των ευάλωτων κοινωνικά ομάδων. Όσο το πολιτικό σύστημα σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο θα συνεχίζεται να βρίσκεται σε απόσταση από τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, θα είναι βουτηγμένο στη διαφθορά και στην διαπλοκή και θα αδυνατεί να εκφράσει τις έγνοιες και τα οράματα των απλών πολιτών, δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος της εθνικιστικής ριζοσπαστικοποίησης μεγάλων ομάδων του λαού.
Εμείς ως Κίνημα Οικολόγων- Συνεργασία Πολιτών θεωρούμε ότι η δική μας αντιεξουσιαστική δράση, ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο της διαφθοράς και της διαπλοκής, ενάντια στον πολιτικό καθωσπρεπισμό και τον ελιτισμό και η διαχρονικά φιλολαϊκή μας πρακτική πάντα δίπλα και κοντά στα προβλήματα του απλού πολίτη, είναι η μοναδική συνταγή αντιμετώπισης του εθνικιστικού λαϊκισμού στη χώρα μας και στην Ευρώπη.
Επειδή κάποιοι -άλλοι καλοπροαίρετα, άλλοι εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία- έσπευσαν να μας κατηγορήσουν για «φλερτ» με τον εθνικισμό, επειδή ψηφίσαμε τη γνωστή τροπολογία για την αναφορά στο ενωτικό δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου του 1950, είναι καλό να θυμίσουμε ποιος σε χρόνο ανύποπτο -το 2010- έχει θέσει το ζήτημα της ανάπτυξης και στη χώρα μας εθνικιστικών και ρατσιστικών κινημάτων και ζήτησε τη λήψη μέτρων από την πολιτεία.
Βέβαια τότε, κάποιοι από αυτούς που σήμερα μας κατηγορούν, κατείχαν κυβερνητικά πόστα ή υποστήριζαν μια Κυβέρνηση που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να φέρει τον κυπριακό λαό στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση και να απαξιώσει την πολιτική και τη Δημοκρατία. Κι όπως είπα και πιο πάνω, είναι πολύ καλά γνωστό ότι ακριβώς μέσα σε τέτοιες συνθήκες, για τις οποίες ευθύνονται κυρίως τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν, είναι που φυτρώνει το αγκάθι του εθνικισμού και εκτρέφονται ακραίες πολιτικές τάσεις.
Την ίδια ώρα με συχνές δημόσιες ανακοινώσεις έχουμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από την ανάπτυξη εθνικιστικών και ρατσιστικών τάσεων στην κυπριακή κοινωνία. Μου φαίνεται, λοιπόν, προκλητικό όσοι φέρουν αναλογικά τη δική τους ευθύνη για αυτό το φαινόμενο να μας κατηγορούν γιατί τοποθετηθήκαμε υπέρ της θέσης ότι οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να γνωρίζουν την ιστορία τους. Άλλωστε είναι πολύ καλά γνωστό -με καλύτερο παράδειγμα την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία στην περίοδο του μεσοπολέμου- ότι η καταπίεση της ιστορικής αξιοπρέπειας και ο ακρωτηριασμός της εθνικής αυτογνωσίας, τρέφουν τον ακραίο εθνικισμό και τις φανατικές εθνικιστικές πολιτικές τάσεις.
Αυτές τις μέρες προβάλλεται και στην Κύπρο η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη , «Το τελευταίο σημείωμα» που ασχολείται με την ιστορία της εκτέλεσης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, των 200 κρατουμένων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου την Πρωτομαγιά του 1944. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν κρατούμενοι δημοκράτες και κουμουνιστές από την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά οι οποίοι παραδόθηκαν στους Ναζί κατακτητές από τους Έλληνες ομοϊδεάτες τους, δηλαδή τους Έλληνες εθνικιστές. Η τραγική πλην ηρωική αύτη ιστορία του ελληνισμού, η ιστορία των 200 της Καισαριανής, αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη ότι ο πατριωτισμός δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό, την ξενοφοβία και την μισαλλοδοξία.
*Πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών
Πηγή: apopseis.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου