Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων… μια φωτογραφία του 1974 που ταξίδεψε σχεδόν σε όλο τον κόσμο

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο αφιερώνουν λίγο από το χρόνο τους για να αναγνωρίσουν και να τιμήσουν τη συμβολή όλων όσων ξεριζώθηκαν με τη βία από τα σπίτια τους. Κάθε χρόνο, την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις σε πάνω από 100 χώρες, με τη συμμετοχή κυβερνητικών εκπροσώπων, μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων, διασημοτήτων, απλών πολιτών και των ίδιων των προσφύγων.

Για τους περισσότερους συμπατριώτες μας, σήμερα οι μνήμες γίνονται πιο έντονες και οι εικόνες του παρελθόντος ξυπνούν ξανά μέσα τους…

Κύπρος 1974…

Πρόσφυγες παντού…

Κάτω από τα δέντρα, στα βουνά, άλλοι φιλοξενούμενοι σε σχολεία και άλλοι από συμπολίτες μας. Βλέπεις παντού αντίσκηνα και πρόσωπα γεμάτα θλίψη…



Η φωτογραφία με την κοπέλα που κάθεται μαζί με τον πατέρα της έξω από το αντίσκηνο, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1974 σε περιοδικό της Αγγλίας και πρόσφατα στο βιβλίο της Ελληνίδας συγγραφέως και εκπαιδευτικού, Αναστασίας Ευσταθίου.

Το όνομα της κοπέλας είναι Πρέζα Νικόλα Θωμά και γεννήθηκε στην Άχνα το 1949. Η μητέρα της πέθανε το 1966 και ζούσε μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό της. Έζησαν στο αντίσκηνο περίπου 5 μήνες και μετά έχτισαν ένα μικρό πέτρινο σπιτάκι που ακόμα υπάρχει. 



Η κυρία Πρέζα αναφέρει στο ant1iwo: 

«Δυστυχώς εμείς οι Κύπριοι ξέρουμε τι πάει να πει πρόσφυγας και ξεριζωμός.  
Στην φωτογραφία είμαι μαζί με τον πατέρα μου και εκείνη την ημέρα, είχαμε για φαγητό σούπα με χόρτα. Δυστυχώς δεν θυμάμαι όμως ποιος μας είχε βγάλει αυτή τη φωτογραφία. 

Μας έδιναν συσσίτιο αλλά και από μια κουβέρτα. Κοιμόμασταν κατάχαμα κολλημένοι ο ένας στον άλλον και με τις σακούλες είχαμε φτιάξει τουαλέτα. Τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα όταν χτίσαμε ένα μικρό πέτρινο σπιτάκι. Υπάρχει ακόμα και χρησιμοποιείται πλέον σαν αποθήκη. Τον Νοέμβριο του 1975 παντρεύτηκα και μαζί με τον άντρα μου, χτίσαμε το νέο μας σπίτι δίπλα από το παλιό, εκεί που είχαμε το αντίσκηνο. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή το 1980 με τον καημό του γυρισμού. 



Δυστυχώς κάθε μέρα στην τηλεόραση ακούμε ότι ο αριθμός των προσφύγων αυξάνεται συνεχώς και πραγματικά στεναχωριέμαι πολύ. Εύχομαι με όλη μου τη ψυχή, όλοι οι πρόσφυγες αυτού του κόσμου, να επιστρέψουν σύντομα στα σπίτια τους».

Πηγή: http://ift.tt/2tnDLIk