Όταν πριν από ένα χρόνο ξεκίνησα να παρουσιάζω τους «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» έθεσα ένα στόχο: Να προβάλλω μέσω της στήλης ανθρώπους που με τις εμπειρίες και τα βιώματά τους μπορούν να στείλουν πολλαπλά μηνύματα στον καθένα μας. Μηνύματα με τα οποία μπορούμε να αναθεωρήσουμε τη φιλοσοφία ολόκληρής μας της ζωής.
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Τάσος Πασχάλη. Πρόκειται για έναν νέο, 25 ετών, που στα 17 του είδε τη ζωή του να αλλάζει ριζικά, αφού εισέβαλε σε αυτήν και ταρακούνησε την ηρεμία της μίας νόσος. Όχι οποιαδήποτε νόσος, αλλά η νόσος Crohn. Μία νόσος που σε φέρνει τούμπα και εκεί που τη μια μέρα είσαι καλά, την επομένη τα πάντα αλλάζουν. Μπορεί, ναι, ο Τάσος να είναι ο τέταρτος ασθενής με τη νόσο που παρουσιάζω μέσω της στήλης, όμως, η δική του εμπειρία είναι ξεχωριστή από τις άλλες, όπως και άλλες ήταν ξεχωριστές μεταξύ τους. Κι αυτό, γιατί οι ασθενείς με τη νόσο Crohn δεν έχουν την ίδια πορεία, αν και τα συμπτώματα που παρουσιάζουν είναι ακριβώς τα ίδια.
Όταν άρχισαν όλα
Ο Τάσος γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1992. Μέχρι και τον Ιούνιο του 2009 όλα κυλούσαν ομαλά στη ζωή του. Ενώ ετοιμαζόταν να πάει διακοπές, παρουσίασε ξαφνικά υψηλό πυρετό και φούσκωμα κοντά στον πρωκτό. Με την παρουσίαση των συμπτωμάτων μετέβη στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όπου εκεί οι γιατροί έκριναν ότι δεν συνέτρεχαν λόγοι ανησυχίας κι ότι δεν είχε κάτι το ανησυχητικό. Την επομένη κι αφού οι γιατροί δεν είχαν διαγνώσει κάτι ανησυχητικό, πήγε στις προγραμματισμένες διακοπές του στον Πρωταρά. Τη δεύτερη μέρα των διακοπών, όμως, το φούσκωμα στον πρωκτό μεγάλωσε σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούσε να περπατήσει καν. Εκ νέου θορυβημένος από την εξέλιξη επισκέφθηκε το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου και οδηγήθηκε στο χειρουργείο για να κάνει συρίγγιο. Την άλλη μέρα κι ενώ ετοιμαζόταν να πάρει εξιτήριο, διαπιστώθηκε ότι το φούσκωμα στον πρωκτό επανήλθε κι έτσι οδηγήθηκε για δεύτερη φορά στο χειρουργείο, και πάλι για εγχείρηση συριγγίου. «Αυτή ήταν η αρχή της νόσου. Ήταν τα πρώτα σημάδια, όμως κανείς δεν το είχε καταλάβει. Ίσως, επειδή η νόσος έχει την τάση να κρύβεται αρκετά καλά και να παραπλανεί», προσθέτει.
Οι πρώτες υποψίες
Από τον Ιούνιο του 2009 μέχρι και τον Απρίλιο του 2010 ο Τάσος συνέχιζε να παρουσιάζει ανησυχητικά συμπτώματα, όπως συχνές κενώσεις, πολλές φορές με αίμα, κομμάρες, εμετούς επί καθημερινής βάσεως, πυρετούς, συρίγγια και κοιλιακούς πόνους. Όλα αυτά τα συμπτώματα έκαναν τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του να ψάξουν τι ακριβώς συνέβαινε. Επισκέφθηκε συνολικά δέκα γιατρούς, χωρίς κανείς, ωστόσο, να καταλήγει στη νόσο Crohn, με αρκετούς εξ αυτών να αποδίδουν τα συμπτώματα στο άγχος του σχολείου, ενώ κάποιοι είχαν καταλήξει και στο συμπέρασμα πως είχε κήλη και ετοιμάζονταν να τον ξαναβάλουν στο χειρουργείο. Για καλή του τύχη, όμως, δέκα μήνες μετά την παρουσίαση των πρώτων συμπτωμάτων, η αναζήτηση για το τι έχει, τον οδήγησε στον σημερινό ιατρό του, Άκη Πούρο, ο οποίος, αφού άκουσε με προσοχή τα συμπτώματα που παρουσίαζε για τόσους μήνες και τον εξέτασε, υποψιάστηκε ότι μπορεί να πάσχει από τη νόσο. Για να γίνει η τελική διάγνωση, υποβλήθηκε σε μία σειρά από εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν αυτό που ο γιατρός υποψιάστηκε. Έτσι, μπήκε στη ζωή του η νόσος του Crohn, μία πάθηση για την οποία πρώτη φορά άκουγε. Σημειώνεται πως με τον ιατρό του, πλέον, έχει μία πολύ καλή και φιλική σχέση, αφού τον θεωρεί σωτήρα του.
Η μεγάλη «έκπληξη»
Μετά τη διάγνωση ο Τάσος επιχείρησε να μάθει όλα όσα αφορούν στη νόσο. Έτσι, «άλωσε» το διαδίκτυο για να αντλήσει πληροφορίες, ενώ ανέτρεξε και σε εγκυκλοπαίδειες. Ήθελε πάση θυσία να ξέρει τα πάντα, για να γνωρίζει τι θα ακολουθούσε. «Οι μέρες μετά τη διάγνωση ήταν για μένα οι πιο περίεργες της ζωής μου. Ήθελα να μάθω τα πάντα για τη νόσο, ενώ σχεδόν αμέσως άρχισα δυνατές θεραπείες με κορτιζόνη, επειδή ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, επιβαλλόταν, για να μπορέσω να κάνω και την κολονοσκόπηση, η οποία ήταν αρκετά σημαντική. Τον πρώτο μήνα η κατάσταση της υγείας μου βελτιώθηκε πάρα πολύ κι άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Που να ‘ξερα, όμως, τι θα ακολουθούσε. Τον δεύτερο μήνα μετά τη διάγνωση, η νόσος μού επεφύλασσε μία μεγάλη "έκπληξη", αφού έφτασα στη χειρότερη κατάσταση από ποτέ. Ενδεικτικά αναφέρω ότι έχασα αρκετό βάρος, με αποτέλεσμα να "πέσω" στα 40 κιλά, ενώ δεν μπορούσα ούτε να φάω κάτι, αλλά και ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι», συνεχίζει.
Η κολονοσκόπηση
Κατά την κολονοσκόπηση, η οποία ήταν και καθοριστική για τα επόμενα βήματα σε σχέση με την αντιμετώπιση της νόσου, εντοπίστηκε μάζα 6Χ4 εκατοστά και εν συνεχεία στένωση 15-20 εκατοστά στο έντερο. Με γνώμονα αυτά τα ανησυχητικά ευρήματα οδηγήθηκε κατ' επειγόντως στο χειρουργείο (Αύγουστος 2010), το οποίο κράτησε έξι ώρες. «Στις επόμενες πέντε μέρες είχα τέτοιους πόνους που δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να τους άντεχε ο άνθρωπος. Ήμουν με τα οξυγόνα για να μπορέσω να τους αντέξω. Ήταν πραγματικά οι δυσκολότερες μέρες. Στο νοσοκομείο έμεινα συνολικά δεκατέσσερις μέρες κι ακολούθως πήγα σπίτι. Ένεκα των εξελίξεων στην υγεία μου, απαλλάχθηκα από τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, και ενώ μπορούσα να ξεκινήσω άμεσα τη φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο, δεν το έπραξα, γιατί ήθελα πρώτα να βεβαιωθώ ότι η κατάστασή μου ήταν τέτοια που θα μου επέτρεπε να σπουδάσω. Πήρα απαλλαγή για δύο εξάμηνα και το 2011 ξεκίνησα να σπουδάζω στο ΤΕΠΑΚ Επικοινωνία και Σπουδές Διαδικτύου», σημειώνει.
Ο επιστήθιος φίλος του
Από το 2011, όπως αναφέρει, άρχισε να ξαναβρίσκει τον χαμένο του εαυτό. «Το χειρουργείο, κατά την άποψή μου, ήταν θαυματουργό. Έκτοτε είδα και βλέπω τη νόσο με άλλο μάτι και με πολύ καλύτερη ψυχολογία. Κομβικό σημείο, πιστεύω, ήταν οι πρώτες μου μέρες στο Πανεπιστήμιο, όταν και ανέλαβα να συνοδεύω ένα φοιτητή ο οποίος ήταν εκ γενετής τυφλός. Με το εν λόγω παιδί μέρα με τη μέρα γνωριζόμασταν καλύτερα, μέχρι που γίναμε πολύ καλοί φίλοι και τα επόμενα χρόνια συγκατοικήσαμε. Ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίον έτυχε να έχουμε τις ίδιες ασχολίες, ενώ παρατήρησα ότι πάντα έβρισκε τρόπο και χρόνο για να ασχοληθεί και με τα χόμπι του. Ήταν και παραμένει ένας πάρα πολύ δυνατός άνθρωπος και, πραγματικά, όταν βλέπεις τέτοια άτομα, συνειδητοποιείς ότι ο κάθε άνθρωπος κουβαλά τον δικό του σταυρό, για κάποιους πιο μικρό και για κάποιους πιο μεγάλο, ανάλογα, πάντα, και με τις δυνάμεις του. Μέσω αυτού πήρα πολλά μαθήματα. Ένα από αυτά ήταν και το ότι δεν έπρεπε να παραπονιέμαι για καθετί που έρχεται στη ζωή μου. Μπορώ να πω, ακόμη, πως όποιος μας έβλεπε, θα έλεγε ότι εγώ τον βοηθούσα, αλλά η πραγματικότητα ήταν άλλη. Εγώ, μέσα από τη φιλία μας, κέρδισα πάρα πολλά και, κυρίως, αξίες, οι οποίες θα με ακολουθούν για το υπόλοιπο της ζωής μου», λέει περαιτέρω.
Τα επόμενα χρόνια
Στα επόμενα χρόνια, όπως αναφέρει, ο Τάσος και η νόσος τα βρήκανε. Με άλλη ψυχολογία και πολύ περισσότερη όρεξη για ζωή, έκανε τα πάντα, όπως και οι υπόλοιποι φίλοι του, οι οποίοι, σημειωτέον, δεν τον πρόδωσαν ποτέ, αφού ήταν συνεχώς δίπλα του. Πλέον έχει μάθει να ζει με τη νόσο, και κάποιες εξάρσεις που παρουσιάζει ανά κάποια χρονικά διαστήματα, τις ξεπερνά σχετικά εύκολα. «Το μόνο πράγμα που δεν άλλαξε είναι τα συρίγγιά μου, αφού έπειτα από τόσα χρόνια και τέσσερεις χειρουργικές επεμβάσεις, αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα, με τη μόνη διαφορά ότι πλέον έμαθα να ζω με αυτό και σε κανένα σημείο δεν το αφήνω να με αγχώσει ή να με επηρεάσει αρνητικά. Κι αυτό, γιατί το άγχος, νομίζω, είναι ο χειρότερος σύμμαχος της νόσου και σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να ξαναπεράσω παρόμοιες καταστάσεις με αυτές που πέρασα μεταξύ 2010 και 2011», τονίζει.
Οι αγάπες της ζωής του
Σήμερα ο Τάσος είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη 2,5 ετών, η οποία, όπως δηλώνει, είναι η δύναμή του. «Κάθε μέρα που ξυπνώ και βλέπω την κόρη μου, λέω στον εαυτό μου πως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να λυγίσω. Πως δεν πρέπει να αφήσω τη νόσο να με παρασύρει στα δύσκολα μονοπάτια της. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, προσπαθώ και βρίσκω τον τρόπο να μην στερηθεί τίποτα και κυρίως να μην με στερηθεί εμένα, λόγω της νόσου". Πέραν από την αγάπη του για την κόρη του, έχει και μία δεύτερη μεγάλη αγαπημένη, το ποδόσφαιρο. Λόγω αυτής της μεγάλης του αγάπης, είναι ενεργό μέλος σε τοπική ποδοσφαιρική ομάδα πρώτης κατηγορίας του αγροτικού πρωταθλήματος, ενώ ανελλιπώς ακολουθεί τις ομάδες του σε futsal και σε ποδόσφαιρο σε κάθε τους αγώνα. Μάλιστα, όπως παραδέχεται, δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του να χάσει έστω και έναν αγώνα, όποια κι αν ήταν η κατάσταση της υγείας του. «Για παράδειγμα, όταν έκανα τελευταία φορά χειρουργείο για συρίγγιο, πήρα άμεσα εξιτήριο, για να μην χάσω ένα παιχνίδι κυπέλλου. Αυτά μπορεί να ακούγονται παράξενα, αλλά είναι το προσωπικό μου στοίχημα, το οποίο, προς το παρόν, το κερδίζω. Αν χάσω κάποτε αυτό το στοίχημα, πιστεύω πως θα είναι εξαιτίας της νόσου και μόνον», εξηγεί.
Τι θα άλλαζε από τη νόσο
Με βάση τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με τη δουλειά, τα χόμπι, αλλά και τις παρέες, που δεν μπορεί να κάνει μέρα χωρίς αυτές, ο Τάσος έχει επί καθημερινής βάσεως ένα δομημένο πρόγραμμα 15-18 ωρών. «Δεν μπορώ, πραγματικά, να αφήσω τον εαυτό μου να κάθεται ούτε ένα λεπτό. Είμαι σε εγρήγορση συνεχώς και θέλω να κάνω κάτι. Χαλαρώνω μόνον όταν πάω για ύπνο. Αν είχα τη δυνατότητα να αλλάξω κάτι από τη νόσο, δεν είναι οι πόνοι που έχω τα πρωινά ή σε περιόδους εξάρσεων.
Εκείνο που θα άλλαζα, είναι οι κομμάρες, αφού εκείνες τις μέρες ξυπνάς και δεν έχεις σχεδόν καθόλου όρεξη. Αυτό είναι για μένα το μόνο πράγμα που με στενοχωρεί. Δηλαδή, να θέλει η κόρη μου να παίξουμε και να μην έχω τη δύναμη να το πράξω, το θεωρώ το δυσκολότερο κομμάτι της νόσου. Κατά τ’ άλλα, όπως προανέφερα, έχοντας καλή ψυχολογία και τηρώντας όλα όσα πρέπει να τηρείς, σύμφωνα και με τον γιατρό σου, νομίζω ότι μπορείς να ζήσεις μία φυσιολογική ζωή και να κάνεις πράγματα που ούτε κι εσύ ο ίδιος πίστευες ότι μπορεί να κάνεις», τονίζει, σημειώνοντας πως για τον ίδιο η καλύτερη θεραπεία είναι η καλή ψυχολογία. Καταλήγοντας, ο Τάσος θέλησε να ευχαριστήσει τόσο την οικογένειά του, τους γονείς του, τα τέσσερα του αδέλφια και τη σύζυγό του, όσο και τους φίλους του και γενικά όλους όσοι στάθηκαν και στέκονται δίπλα του στηρίζοντάς τον συνεχώς και δίνοντάς του δύναμη να προχωρεί μπροστά.
Πηγή: http://ift.tt/2umtOOM
July 16, 2017 at 09:42AM
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου